Μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος

Μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος!

Αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν ένας κομμουνιστής, ένας Δ.Υ. και μία σφραγίδα. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις. Ας με συγχωρέσει ο Ελύτης αλλά πιστευω πως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά που είχε στο μυαλό του όταν έγραφε αυτά τα λόγια. Μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος λοιπόν; Ή ακόμα και μετά από αυτό θα ψάχνουμε δανεικά για να ζεσταθούμε;

Πριν λίγο έπεσα στην αναρτηση ενός νεοδημοκράτη φίλου που κατακεραύνωνε τον Σύριζα, επειδή έκοψε το επίδομα πολυτέκνων για όσες οικογένειες έχουν εισόδημα πάνω από 34.000 ευρώ! Ναι! Καλά ακούσατε! πρέπει να κλαίμε για όσους βγάζουν πάνω από 34.000 το χρόνο. Το αντιπολιτευτικό αμόκ της Νέας δημοκρατίας δεν έχει τέλος… Σήμερα έμαθα πως η Νέα δημοκρατία θεωρεί πως είναι λογικό να βγάζεις 35-45.000 ευρώ ετησίως και να παίρνεις επίδομα πολυτέκνων.

Μνημόνευε δε, ο καλός μου φίλος τη κυβέρνηση Σαμαρά που είχε θέσει τον πήχη επί των ημερών του στα 45.000 ευρώ! Προχθές είδα τον Άδωνι να λέει πως θα έπρεπε να ψηφιστεί νόμος ωστε η τράπεζα να προσφέρει την ευκαιρία στον μπαταχτζη δανειολήπτη που δε δινει μία εδω και 7-8 χρόνια για το στεγαστικό του να αγοράσει το δάνειο του στη τιμή που θα πουληθεί στο fund.

Έχουμε πλάκα σε αυτή τη χώρα!

Δε ξέρω, το πιάσατε; Πήρε ο άλλος δάνειο το 2005! Σταμάτησε να πληρώνει το 2010. Δε μπήκε στο νόμο Κατσέλη, δεν έκανε κάποια επαναδιαπραγμάτευση με τη τράπεζα, Μένει μέσα τσάμπα εδώ και 7-8 χρόνια και ο αντιπρόεδρος της ΝΔ θεωρεί πως πρέπει να του δώσουμε τη δυνατότητα να πληρώσει το 10% της αξίας του δανείου και να το πάρει!

Σε αυτή τη χώρα επί δεκαετίας επιβραβεύουμε τον ασυνεπή και τον απατεώνα και τιμωρούμε τον συνεπή. Έλεος και ξανά Ελεος! Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παραθέσω μία ανάρτηση από τον διαδικτυακό μου φίλο Κώστα θεμελή  που συνοψίζει σε δύο παραγράφους όλο το χάλι της χώρας μας καθώς και την απόγνωση των συνεπών πολιτών αυτής της έρμης χώρας που χρειάζεται μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος:

Χαζή ερώτηση:

Eάν δοθεί στους δανειολήπτες η δυνατότητα να εξοφλούν τα δάνειά τους στην τιμή που τα αγοράζουν τα funds (η οποία είναι όντως χαμηλή), εγώ, γιατί να γαμιέμαι για να ξεχρεώσω το στεγαστικό μου στο σύνολο της αξίας του και να μη το κοκκινίσω;

Κι εγώ δυσκολεύομαι, με το ζόρι το κρατάω στις δύο ληξιπρόθεσμες δόσεις. Η δημιουργική λογιστική στο μεγαλείο της. Δώστε μου ένα λόγο για να μη το κοκκινίσω και εγώ και μερικοί εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη.

Η (αναγκαστική) ανακεφαλαίωση που θα ακολουθήσει θα καλυφθεί και από κούρεμα καταθέσεων. Καταθέσεις δεν έχω, οπότε, δώστε μου ΕΝΑ λόγο για να μη γίνω κακοπληρωτής στο ενδεχόμενο που προανέφερα.

Όσοι σκοπεύουν να ατακάρουν με στιλάκι «μας τα έφαγαν οι τράπεζες», «φέρτε λίγο τα κλεμμένα» κλπ, ας συνεχίσουν στο επόμενο post…
Κώστας Θεμελής

Πολλά μπορούν να ειπωθούν και από τρίτους που δεν έχουν δάνεια αλλά βλέπουν γύρω τους τη κοινωνική αδικία που υπάρχει διάχυτη σε αυτή τη χώρα:

Γράφει ο Σταμάτης Σταματόπουλος:

Επειδή διαβάζω συνέχεια σχόλια διαφόρων (πραγματικών ή υποκριτών) ψυχοπονιάρηδων:

«Εκτός από τους στρατηγικούς κακοπληρωτές υπάρχουν και οι αυτοί που πραγματικά ευρίσκονται σε αδυναμία και αυτοί πρέπει να προστατευθούν».

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους:

Η διάκριση στρατηγικού κακοπληρωτή και τελούντος σε πραγματική αδυναμία είναι ψευδονομική και ψευδοηθική.

Ως προς το ψευδονομικό της διάκρισης: Καμία τέτοια διάκριση δεν αναγνωρίζει ο νόμος.

Όποιος δεν εξοφλεί τις υποχρεώσεις του, εκτός και αν η μη εξόφληση οφείλεται σε ανωτέρα βία (που φυσικά δεν συνιστά τέτοια η αδυναμία πληρωμής λόγω δυσμενών οικονομικών συγκυριών) υπόκειται στις προβλεπόμενες έννομες συνέπειες (αναγκαστικές εκτελέσεις, κατασχέσεις, πλειστηριασμοί κ.λπ.).

Ως προς το ψευδοηθικό της διάκρισης:

Στα ζητήματα ανάληψης συμβατικών υποχρεώσεων δεν υφίσταται ηθική διάσταση της υποχρέωσης εκπλήρωσής τους.
Στο πλαίσιο της ελεύθερης οικονομίας η ανάληψη ενός ρίσκου (και τέτοιο είναι η λήψη δανείου για αγορά ακινήτου) μπορεί να αποφέρει οφέλη, αλλά μπορεί να έχει και δυσμενείς συνέπειες.

Όποιος δεν επιθυμεί τις δυσμενείς συνέπειες, ας μην αναλάμβανε το ρίσκο.
Αλλά σκύλος χορτάτος με πίτα εντάξει δεν γίνεται.

Ακόμη δε περισσότερο όταν η μη εκπλήρωση της υποχρέωσης του σκοπίμως ή εξ ατυχίας ασυνεπούς μετακυλίει το βάρος στους ώμους των συνεπών «ηλιθίων» ή των αμέτοχων τρίτων (μέτοχοι τραπεζών, χρήστες τραπεζικών υπηρεσιών, μελλοντικοί δανειολήπτες στεγαστικών δανείων, φορολογούμενοι κ.λπ.).

Διότι τζάμπα χρήμα και τζάμπα σπίτια δεν προσφέρονται πουθενά.
Επομένως, η ίδια η διάκριση μεταξύ στρατηγικών κακοπληρωτών και ατυχησάντων είναι αφ’ εαυτής ανήθικη.

Ακόμη δε πιο ανήθικο είναι να γίνεται επίκληση όλων αυτών των ψυχοπονιάρικων ψευδοηθικών επιχειρημάτων ώστε ο «καλοπροαίρετος» πλην «ατυχήσας» δανειολήπτης να μείνει στο τέλος και με το σπίτι στο χέρι και με τα χρήματα στην τσέπη.
Εγώ θα κλείσω λέγοντας πως λυπάμαι…

Μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος ή και μετά από αυτό;

Παναγιώτης Γ. Κορφοξυλιώτης

Οικονομικός Σύμβουλος Taxbg

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *