Ευτυχώς που γλίτωσα από τους… Γκέι…

Ευτυχώς που γλίτωσα από τους γκέι taxbg

Μεγαλώνω σε ένα ίδρυμα… Κοιμάμαι στο ίδιο δωμάτιο με αλλά 20 παιδιά. Πηγαίνω από τη μια ανάδοχη οικογένεια στην άλλη…

Μου φέρονται άσχημα…
Φοβάμαι να μιλήσω, να επικοινωνήσω, να ανοιχτω σε κάποιον γιατί θα φύγει τόσο γρήγορα όσο ήρθε…
Εκεί που αλλά παιδιά παίζουν ανέμελα, εγώ δεν έχω έναν δικό μου άνθρωπο να εμπιστευτώ, να μιλήσω, να αγαπήσω…
Κλαίω και με αντιμετωπίζουν σαν κάτι ενοχλητικό, σαν ένα νούμερο…

Οι νόμοι λένε είναι για το καλό μου… Για να βρω οικογένεια πρέπει να πληρούνται πολλές προϋποθέσεις…

Υψηλά εκκαθαριστικά, ένα ακίνητο να γραφτεί στο όνομα μου, ψυχιατρική εξέταση, και άλλα που δε καταλαβαίνω…

Μα όμως εγώ δε χρειάζομαι τίποτα… Έχουν όλα τα παιδιά που γεννιούνται σε οικογένειες όλα αυτά;

Λίγη αγάπη, σταθερότητα, ένα κρεβατάκι να κοιμάμαι και μια αγκαλιά όταν τα άσχημα όνειρα με ξυπνούν…

Πόσο πια κοστιζω;

Πόσο κοστίζει λίγο φαι παραπάνω;
Δε θέλω τίποτα από αυτά που κάποιοι νόμοι απαιτούν για εμένα! Θέλω μια οικογένεια να γίνω μέλος της…

Νόμοι για το καλό μου…

Πρέπει οι θετοί γονείς μου εκτός από διατεθειμένοι να με δουν σαν παιδί τους, να είναι και πλουσιοι…

Τι και αν στην Ινδία παρένθετες μητέρες ετοιμάζουν βρέφη με το DNA του ‘πελατη” με 1.500$ και πληρωμή με την “παράδοσή”, εδώ κάποιοι ζητούν να με επιλέξει ο πλούσιος σαν εμπόρευμα….

Άκουσα μια κουβέντα από κάποιους μεγάλους εδώ στο ορφανοτροφείο:
-Ρε άμα δε κάνεις δικό σου παιδί, δε πρόκειται να καταλάβεις τι πάει να πει γονιός… Αίμα σου ρε! Το πονάς!
Είπε ο ένας μεγάλος στον άλλο που του έλεγε πως το παιδί της γυναίκας του το αγαπά σαν δικό του…

Και εεγώπου είμαι 9 χρόνων, βλέπεις, ειμαι μεγάλος για υιοθεσία. Κάνεις δε με προτιμά… Κάνεις δε με θέλει. Και εγώ αντιδρώ σε αυτή την απόρριψη…

Γιατί φοβάμαι… Φοβάμαι πως σε ένα κόσμο γεμάτο αδιαφορία και εγωισμό, πως τα χρόνια θα περάσουν και θα είμαι μόνος μου εδώ σε αυτή τη φυλακή από την οποία θα βγω στα 18 μου μη γνωρίζοντας τι πρέπει να κάνω, από ποιους και τι να φυλαχτω…

Και όταν ακόμα και τότε θα χρειαστώ μια κουβέντα, μια αγκαλιά, ένα δίχτυ ασφαλείας, δε θα το έχω…

Πάλι θα φοβάμαι…

Και αν καταφέρω να επιβιώσω, θα μπορέσω άραγε να δώσω αγάπη σε κάποιον;
Τι είναι άραγε αυτό; Δε γνωρίζω…Πρέπει να είναι αυτό που η έλλειψη του με κάνει τώρα να φοβάμαι αλλά δε το έχω ζήσει…

Δεν είχα μαμά ούτε μπαμπά ποτέ μου να με αγκαλιάσουν, να με ρωτήσουν αν έφαγα, να με κυνηγούν να φορέσω μια ζακέτα μη κρυωσω, να με βοηθήσουν με το διάβασμα του σχολείου, να με στείλουν την ώρα που πρέπει για υπνο…

Μόνο να ήξεραν όλα τα παιδιά που έχουν γονεις πόσο τυχερά είναι και πόση αγάπη κρύβουν αυτά τα παραπάνω… Τόση, όση και το βραδινό σκέπασμα και το φιλί για καληνύχτα…

Δε ξέρουν πόσο τυχερά είναι τα περισσότερα παιδιά του κόσμου που έχουν όλα αυτα! Παραπονιούνται για κάτι που εγώ παρακαλάω κάθε μέρα το θεό να έχω κάποια μέρα…

Παρακαλάω να με νοιαστει κάποιος και να με μαλώσει από ενδιαφέρον και ανησυχία…

Άκουσα πως κάποιοι ήθελαν να με υιοθετησουν… Είχαν όλα όσα έλεγαν οι νόμοι των μεγάλων. Χοροπηδάω από τη χαρά μου με μάτια δακρυσμενα!

Αλλά τελικά δεν έγινε τίποτα… Άκουσα από τους μεγάλους πως ήτανε γκέι.

Δε ξέρω τι είναι αυτό αλλά πρέπει να είναι κάτι πολύ τρομερό…
Θα με κατέστρεφε και θα με έκανε ανώμαλο, έλεγαν μέσα στο γραφείο ψυθιριστα…

Δε ξέρω τι εννοούν με τη λέξη ανώμαλος για έναν άνθρωπο. Ξέρω πως αυτό είναι το αντίθετο του φυσιολογικού. Αλλά ανώμαλο δεν είναι να έχεις ένα παιδί 9 ετών φυλακισμένο;

Πάλι καλά που γλίτωσα, μου είπανε…

Σε ευχαριστώ θεέ μου που έδωσες φώτιση στους μεγάλους να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις για εμένα και με γλίτωσαν από τη καταστροφή… Λένε πως έχουν κάτι μεταδοτικό και θα αρρωσταινα και εγώ αν με υιοθετούσαν…

Σας αφήνω τώρα. Πάω να κοιμηθώ στο σιδερένιο κρεβατάκι μου και 9 χρόνων να σηκωθώ σαν στρατιώτης να κάνω δουλειες, να φάω πρωινό στη τραπεζαρία με όλα τα παιδάκια και να περάσουμε μια μέρα όπως όλες οι άλλες με πρόγραμμα και πειθαρχία…

Αύριο θα κοιτάζω πάλι με το βλέμμα μου, πάνω από τον τοίχο και κλεφτα τη καγκελόπορτα…

Πόσα τυχερά παιδιά εκεί έξω… Έχουν κάποιον να τα ξυπνήσει το πρωι και να τα αγκαλιάσει… Το απόγευμα στο παρκο λίγο παρακάτω θα ακουστούν γέλια, φωνές, πατίνια, ποδήλατα…

Ευτυχώς που δεν είναι… -πως το είπανε οι μεγάλοι;- Α! ναι… Γκέι… Και έτσι τα παιδιά χαμογελούν, παίζουν, διασκεδάζουν…

-Τι είναι εκεί μπαμπά; Είχε ρωτήσει ένα κοριτσάκι περπατώντας με τον μπαμπά του έξω από το ίδρυμα.

-Ειναι σπίτι και παιδάκια που δεν έχουν μαμά και μπαμπά απάντησε ο πατέρας της..

-Και γιατί τα κλείσανε εκεί μέσα; Είναι κακό να μην έχεις μαμά και μπαμπα;

Δε μπόρεσα να ακούσω παρακατω γιατί απομακρύνθηκαν…

Παρηγοριεμαι παντως γιατι γλίτωσα τα χειρότερα…

Μπορει να μην έχω έναν μπαμπά σαν το κοριτσάκι αλλά σε ευχαριστώ θεέ μου που δεν έπεσα σε κάποιον γκέι και έμεινα εδώ…

Ευτυχώς…

Παναγιώτης Γ. Κορφοξυλιώτης

Επιχειρηματικός σύμβουλος