Ευτυχώς που γλίτωσα από τους… Γκέι…

Ευτυχώς που γλίτωσα από τους γκέι taxbg

Μεγαλώνω σε ένα ίδρυμα… Κοιμάμαι στο ίδιο δωμάτιο με αλλά 20 παιδιά. Πηγαίνω από τη μια ανάδοχη οικογένεια στην άλλη…

Μου φέρονται άσχημα…
Φοβάμαι να μιλήσω, να επικοινωνήσω, να ανοιχτω σε κάποιον γιατί θα φύγει τόσο γρήγορα όσο ήρθε…
Εκεί που αλλά παιδιά παίζουν ανέμελα, εγώ δεν έχω έναν δικό μου άνθρωπο να εμπιστευτώ, να μιλήσω, να αγαπήσω…
Κλαίω και με αντιμετωπίζουν σαν κάτι ενοχλητικό, σαν ένα νούμερο…

Οι νόμοι λένε είναι για το καλό μου… Για να βρω οικογένεια πρέπει να πληρούνται πολλές προϋποθέσεις…

Υψηλά εκκαθαριστικά, ένα ακίνητο να γραφτεί στο όνομα μου, ψυχιατρική εξέταση, και άλλα που δε καταλαβαίνω…

Μα όμως εγώ δε χρειάζομαι τίποτα… Έχουν όλα τα παιδιά που γεννιούνται σε οικογένειες όλα αυτά;

Λίγη αγάπη, σταθερότητα, ένα κρεβατάκι να κοιμάμαι και μια αγκαλιά όταν τα άσχημα όνειρα με ξυπνούν…

Πόσο πια κοστιζω;

Πόσο κοστίζει λίγο φαι παραπάνω;
Δε θέλω τίποτα από αυτά που κάποιοι νόμοι απαιτούν για εμένα! Θέλω μια οικογένεια να γίνω μέλος της…

Νόμοι για το καλό μου…

Πρέπει οι θετοί γονείς μου εκτός από διατεθειμένοι να με δουν σαν παιδί τους, να είναι και πλουσιοι…

Τι και αν στην Ινδία παρένθετες μητέρες ετοιμάζουν βρέφη με το DNA του ‘πελατη» με 1.500$ και πληρωμή με την «παράδοσή», εδώ κάποιοι ζητούν να με επιλέξει ο πλούσιος σαν εμπόρευμα….

Άκουσα μια κουβέντα από κάποιους μεγάλους εδώ στο ορφανοτροφείο:
-Ρε άμα δε κάνεις δικό σου παιδί, δε πρόκειται να καταλάβεις τι πάει να πει γονιός… Αίμα σου ρε! Το πονάς!
Είπε ο ένας μεγάλος στον άλλο που του έλεγε πως το παιδί της γυναίκας του το αγαπά σαν δικό του…

Και εεγώπου είμαι 9 χρόνων, βλέπεις, ειμαι μεγάλος για υιοθεσία. Κάνεις δε με προτιμά… Κάνεις δε με θέλει. Και εγώ αντιδρώ σε αυτή την απόρριψη…

Γιατί φοβάμαι… Φοβάμαι πως σε ένα κόσμο γεμάτο αδιαφορία και εγωισμό, πως τα χρόνια θα περάσουν και θα είμαι μόνος μου εδώ σε αυτή τη φυλακή από την οποία θα βγω στα 18 μου μη γνωρίζοντας τι πρέπει να κάνω, από ποιους και τι να φυλαχτω…

Και όταν ακόμα και τότε θα χρειαστώ μια κουβέντα, μια αγκαλιά, ένα δίχτυ ασφαλείας, δε θα το έχω…

Πάλι θα φοβάμαι…

Και αν καταφέρω να επιβιώσω, θα μπορέσω άραγε να δώσω αγάπη σε κάποιον;
Τι είναι άραγε αυτό; Δε γνωρίζω…Πρέπει να είναι αυτό που η έλλειψη του με κάνει τώρα να φοβάμαι αλλά δε το έχω ζήσει…

Δεν είχα μαμά ούτε μπαμπά ποτέ μου να με αγκαλιάσουν, να με ρωτήσουν αν έφαγα, να με κυνηγούν να φορέσω μια ζακέτα μη κρυωσω, να με βοηθήσουν με το διάβασμα του σχολείου, να με στείλουν την ώρα που πρέπει για υπνο…

Μόνο να ήξεραν όλα τα παιδιά που έχουν γονεις πόσο τυχερά είναι και πόση αγάπη κρύβουν αυτά τα παραπάνω… Τόση, όση και το βραδινό σκέπασμα και το φιλί για καληνύχτα…

Δε ξέρουν πόσο τυχερά είναι τα περισσότερα παιδιά του κόσμου που έχουν όλα αυτα! Παραπονιούνται για κάτι που εγώ παρακαλάω κάθε μέρα το θεό να έχω κάποια μέρα…

Παρακαλάω να με νοιαστει κάποιος και να με μαλώσει από ενδιαφέρον και ανησυχία…

Άκουσα πως κάποιοι ήθελαν να με υιοθετησουν… Είχαν όλα όσα έλεγαν οι νόμοι των μεγάλων. Χοροπηδάω από τη χαρά μου με μάτια δακρυσμενα!

Αλλά τελικά δεν έγινε τίποτα… Άκουσα από τους μεγάλους πως ήτανε γκέι.

Δε ξέρω τι είναι αυτό αλλά πρέπει να είναι κάτι πολύ τρομερό…
Θα με κατέστρεφε και θα με έκανε ανώμαλο, έλεγαν μέσα στο γραφείο ψυθιριστα…

Δε ξέρω τι εννοούν με τη λέξη ανώμαλος για έναν άνθρωπο. Ξέρω πως αυτό είναι το αντίθετο του φυσιολογικού. Αλλά ανώμαλο δεν είναι να έχεις ένα παιδί 9 ετών φυλακισμένο;

Πάλι καλά που γλίτωσα, μου είπανε…

Σε ευχαριστώ θεέ μου που έδωσες φώτιση στους μεγάλους να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις για εμένα και με γλίτωσαν από τη καταστροφή… Λένε πως έχουν κάτι μεταδοτικό και θα αρρωσταινα και εγώ αν με υιοθετούσαν…

Σας αφήνω τώρα. Πάω να κοιμηθώ στο σιδερένιο κρεβατάκι μου και 9 χρόνων να σηκωθώ σαν στρατιώτης να κάνω δουλειες, να φάω πρωινό στη τραπεζαρία με όλα τα παιδάκια και να περάσουμε μια μέρα όπως όλες οι άλλες με πρόγραμμα και πειθαρχία…

Αύριο θα κοιτάζω πάλι με το βλέμμα μου, πάνω από τον τοίχο και κλεφτα τη καγκελόπορτα…

Πόσα τυχερά παιδιά εκεί έξω… Έχουν κάποιον να τα ξυπνήσει το πρωι και να τα αγκαλιάσει… Το απόγευμα στο παρκο λίγο παρακάτω θα ακουστούν γέλια, φωνές, πατίνια, ποδήλατα…

Ευτυχώς που δεν είναι… -πως το είπανε οι μεγάλοι;- Α! ναι… Γκέι… Και έτσι τα παιδιά χαμογελούν, παίζουν, διασκεδάζουν…

-Τι είναι εκεί μπαμπά; Είχε ρωτήσει ένα κοριτσάκι περπατώντας με τον μπαμπά του έξω από το ίδρυμα.

-Ειναι σπίτι και παιδάκια που δεν έχουν μαμά και μπαμπά απάντησε ο πατέρας της..

-Και γιατί τα κλείσανε εκεί μέσα; Είναι κακό να μην έχεις μαμά και μπαμπα;

Δε μπόρεσα να ακούσω παρακατω γιατί απομακρύνθηκαν…

Παρηγοριεμαι παντως γιατι γλίτωσα τα χειρότερα…

Μπορει να μην έχω έναν μπαμπά σαν το κοριτσάκι αλλά σε ευχαριστώ θεέ μου που δεν έπεσα σε κάποιον γκέι και έμεινα εδώ…

Ευτυχώς…

Παναγιώτης Γ. Κορφοξυλιώτης

Επιχειρηματικός σύμβουλος

Η υπερφορολόγηση και η φοροδιαφυγή

Υπερφορολόγηση φοροδιαφυγή taxbg

Υπερφορολόγηση και φοροδιαφυγή – Taxbg

Στην Ελλάδα, υπάρχουν δύο πραγματικότήτες. Η ευρωπαική και η επί χρόνια ποτισμένη από τις αριστερές ιδεοληψίες, «Ελληνική». Υπερφορολόγηση, και φοροδιαφυγή λοιπόν το θέμα μας σήμερα στην Taxbg.

Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα, γίνεται μία αφαίμαξη του ιδιωτικού τομέα, προκειμένου να συντηρηθούν οι πελάτες του δημοσίου (Δημόσιοι υπάλληλοι) και οι συνταξιούχοι αυτού. Όποιος διαφωνεί με αυτό, απλά εθελοτυφλεί, αρνούμενος πεισματικά να δεί την αλήθεια σαν ένα εντεκάχρονο που έχει στηλώσει τα πόδια του και ζητά από τη μητέρα του κάτι αδύνατο.

Πελάτης λοιπόν είναι ο Δ.Υ και ο συνταξιούχος. Σταθερός ψηφοφόρος οποιουδήποτε του τάξει χρήμα και παροχές, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς αιτιολόγηση, χωρις να πει από που θα τα βρει. Αν και έχουμε πολλά παραδείγματα τα τελευταία 40 χρόνια, τα τελευταία 2 έτη, αποδεικνύουν περίτρανα την αλήθεια που κρύβεται στις παραπάνω γραμμές. Όμως για να έχεις πελάτες πρέπει να έχεις και προμηθευτές. Ποιοι έιναι αυτοί οι προμηθευτές;

-Όλοι εμείς του ιδιωτικού τομέα. Και ενώ σε όλες τις εμπορικές συναλλαγές ο προμηθευτής -εμείς-  και ο πελάτης -στη συγκεκριμένη περίπτωση το ελ. κράτος- έχουν μία αμοιβαία επικερδή εμπορική συμφωνία, στην Ελλάδα απλά ο ιδ.τομέας, έρχεται αντιμέτωπος με μία άνευ προηγουμένου υπερφορολόγηση, χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Αναγκάζοντας επαγγελματίες και επιχειρήσεις να καταφευγουν στη φοροδιαφυγή,  μην εκδίδοντας παραστατικά και προσφέροντας μεγάλες εκπτώσεις για είσπραξη μετρητών.

-Γιατί συμβαινει αυτό;

Μήπως γιατί οι ελ. επαγγελματίες είναι άπληστοι και απατεώνες; Όχι! Είναι απλά μαθηματικά. τα νουμερα δε βγαίνουν. Όταν η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών μειώνεται, το ίδιο γίνεται και με τις τιμές των προιόντων και υπηρεσιών. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, η φορολογία επιχειρήσεων θα είχε μειωθεί βοηθώντας ομαλά προς αυτή τη κατευθυνση. Στην Αριστερή Ελλάδα των κομματικών στρατών κατοχής όμως, φορολογούμε εξοντωτικά, όποιον έχει το θράσσος να επιχειρεί στον ιδιωτικό τομέα.

Η Υψηλή φορολογία από τη μία και η μείωση της αγοραστικής δύναμης από την άλλη, έχουν αναγκάσει τους επαγγελματίες να απορροφήσουν την αβάσταχτη φορολογία και το υψηλό ΦΠΑ. Γι αυτό και θα διαφωνήσουμε με όσους υποστηρίζουν ακόμα, πως στην Ελλάδα, το ΦΠΑ το πληρώνει ο καταναλωτής.

Γιατί στη περίπτωση της Ελλάδας, οι επαγγελματίες προσπαθώντας να παραμείνουν ανταγωνιστικοί ή μάλλον να επιβιώσουν, σε μία αγορά που βρίσκεται στην εντατική, έχουν απορροφήσει μέρος της υψηλής φορολογίας και του ΦΠΑ.

Φυσικά, η απουσία νομοθετικού πλαισίου για τους παραβάτες και οφειλέτες του δημοσίου, δημιουργεί καθημερινά, εκατομμύρια ληξιπρόθεσμες οφειλές. και εξηγούμαι:

Έχω έναν φίλο επαγγελματία στην Ελλάδα. Καλός φίλος και συνεργάτης μίας εκ των εταιρειών μου, της Hellas Transfers. Πάντα ήταν και (ακόμα;) είναι συνεπής στις φορολογικές υποχρεώσεις του. Όμως «μπροστά» του βρίσκει συνεχώς ανταγωνιστές να δίνουν χαμηλές προσφορές οι οποίοι έχουν απλήρωτο τον ΟΑΕΕ και την εφορία επί δεκαετίας.

Κατά πόσο πιστεύετε πως είναι σωστό κάποιος να λειτουργεί μη πληρώνοντας τίποτα;

Η Ιστορία ενός Μπάμπη:

-Μα να τον κλείσουμε; Να τον αφήσουμε στον δρόμο; Θα με ρωτήσετε, χρησιμοποιώντας τη κλασσική ελληνική ατάκα δεκαετιών που μας έφερε ως εδώ…

Θα σας απαντήσω με ένα παράδειγμα χρησιμοποιώντας έναν θείο μου ο οποίος άνοιξε fast – food στη Πατησίων. Ο Άνθρωπος ήταν «αεριτζής» από μικρό παιδί που τον θυμάμαι! Δίπλα του ήταν ένα μαγαζί με παρεμφερές αντικείμενο το οποίο άνηκε σε έναν συμπαθέστατο και «νοικοκύρη» νεαρό.

Ο θείος μου, μη γνωρίζοντας τι αγοράζει και τι πουλάει, αφήνωντας τα πάντα απλήρωτα, «χτύπαγε» τον διπλανό στις τιμές, αφήνωντας σιγά σιγά, προμηθευτές, ιδιοκτήτη του μαγαζιου, ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ απλήρωτα, φεσώνοντας παράλληλα, συγγενείς και φίλους με δανεικά και αγύριστα.

Ο νεαρός με το διπλανό μαγαζί δεν ακολούθησε τον θείο μου στη κατρακύλα. Έκανε το οικονομικό του πλάνο, είδε πως αν συνεχίσει θα έχει ζημία και όχι κέρδος και με πόνο ψυχής έκλεισε αλλά μη χρωστώντας πουθενά. Φυσικά ο Θείος μου δε μπόρεσε να ανεβάσει τιμές γιατί οι πελάτες του πλέον ήταν «low budget» και έβλεπε το συρτάρι και νόμιζε πως όλα τα χρήματα είναι δικά του!

Οι οφειλές του μόνο προς τη ΔΕΗ έφτασαν πάνω από τις 28.000 ευρώ γιατί είχε έναν γνωστό και κανένας δεν ερχόταν να του «κόψει» το ρευμα, μέχρι που βγήκε εντολή από τα κεντρικά να κόψουν τη παροχή ηλεκτροδότησης σκάβωντας έξω από το μαγαζί.

Ο ΟΑΕΕ επί πέντε χρόνια απλήρωτος και πολλές χιλιάδες ευρώ απλήρωτες σε προμηθευτες. Όλα αυτά στο όνομα των δύο παιδιών του, που κινδυνευουν να χάσουν τα σπίτια τους γιατί είχε τη φαεινή ιδέα να κάνει την εταιρεία Ο.Ε στην οποία οι μέτοχοι, ευθύνονται με την ακίνητη περιουσία τους για χρέη της εταιρείας.

Επιπτώσεις:

Από τον μπαταχτζή λοιπόν θείο μου, έκλεισε ένας σωστός επαγγελματίας, μαυρίστηκαν δύο νέα παιδιά, έχασαν τα χρήματα τους δεκάδες προμηθευτες, η ΔΕΗ και το κράτος έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές που δε πρόκειται ποτέ να εισπράξει!

-Πείτε μου Τώρα; Αυτός ο άνθρωπος δεν έπρεπε να έχει σφραγισμένο κατάστημα στο πρώτο τρίμηνο που άρχισε να συσσωρεύει οφειλές;

-Τι σας κάνει να πιστευετε πως αν δεν έχει να πληρώσει τώρα, θα έχει να τα πληρώσει μαζεμένα αργότερα;

-Γιατί να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα κάποιου να εισπράττει και να ζει εις βάρος των άλλων, διαλύοντας τους;

-Δικαίωμα του Μπάμπη να «υπάρχει»; Που είναι το δικαίωμα στη προστασία και την ίση μεταχείριση του συνεπή φορολογούμενου που πληρώνει αυτούς τους παράλογους φόρους;

Αν υπήρχε αυστηρό νομοθετικό πλάισιο όπως σε άλλες χώρες, θα βλέπατε ως δια μαγείας, όλοι να πλήρωναν τους λογαριασμούς, τα ενοίκια και τις υποχρεώσεις τους.

Και πριν ανοίξουν μια επιχείρηση θα προσελάμβαναν και έναν πτυχιούχο που τώρα τους έχουμε σε αχρηστία, για να τους κάνει το επιχειρηματικό, οικονομικό και φορολογικό πλάνο ωστε να ξέρουν τι αγοράζουν, τι πρέπει να πουλήσουν και τι πρέπει να πληρώσουν και πότε.

Συμπέρασμα:

Το άρθρο έχει δύο αντιφάσεις! Οι αντιφάσεις αυτές είναι που δημιουργούν το φαύλο κύκλο της υπερφορολόγησης και της μείωσης των κρατικών εσόδων. Αναγκάζουν δε τους περισσότερους να καταφευγουν ρισκάρωντας στη φοροδιαφυγή. Αρκετοί δε, καταφευγουν σε λύσεις εκτός συνόρων, προκειμένου να μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια.

Αν δε βάλουμε ένα σταθερό, δίκαιο φορολογικό σύστημα χωρίς εξαιρέσεις και παραθυράκια για κανέναν και να μην επιτρέπουμε σε απατεώνες να οδηγούν σε λουκέτο, συνεπείς και σωστούς επαγγελματίες, δε πρόκειται να καταφέρουμε τίποτα.

Ο Έλληνας «Μπάμπης» θα έχει έτσι δύο επιλογές:

Ή να μείνει στο δρόμο, κάτι που είναι απόλυτα δίκαιο ή να γίνει άνθρωπος που θα σέβεται τους γύρω του! όχι αρπαχτικό που θα διαλύει τα πάντα στο πέρασμα του.

Παναγιώτης Γ. Κορφοξυλιώτης